Forsa > Nmi > Oragaldur > Lj heimasu sklans > Prentvnt

Sigurbjrg rastardttir

Lj ney 

Geng stundum upp fyrir og ski lj heiarlindina ber au
heim tveimur skjlum trjbol sem g reii yfir herarnar
sn mr aftur a hsverkum um stund en jafnskjtt og
urrkurinn verur brilegur grp g gamla ausu sem amma
mn lt mr eftir og eys yfir mig oraflaumi r skjlunum.

a er eitthva lkamlegt vi rttuna a yrkja. g finn a minnsta kosti enga ara skringu skrifum mnum en sem fram kemur ofangreindum lnum. g skrifai r fyrir nokkrum rum og geymi gum sta.

lji er lka hgt a segja svo margt sem erfitt er a tj me rum htti (t.d. tilgtur um a hvers vegna menn skrifa) og best a lta ar vi sitja.

g vona a heiarlindin tmist aldrei.

Me lengri texta gegnir svipuu mli ekki alveg. Uppsprettan er s sama en feralagi lengra, stundum um bsna framandi heima. En fyrst ljunum var lst me lji, er rtt a lsa sgunum me sgu:

egar Hvalfjarargngin voru opnu hinn 11. jl 1998 var afri a halda almenningshlaup hinum nju gngum ur en umfer almennings yri hleypt . etta var daginn eftir a Akraborginni var endanlega lagt og athyglin beindist v ll a hinum dularfullu gngum sem sprengd hfu veri undir hafsbotninn, hvorki meira n minna. Daginn fyrir hlaup fkk g hugdettu a slst hp skemmtiskokkara, dr fram gamla strigask, skri mig og fkk m.a.s. srmerktan bol til ess a hlaupa . g var alls ekki lkamlegu formi til strtaka ri mesta lagi vi kvldgngu um hverfi en ar sem g hafi aldrei s hlaupaleiina vissi g ekki hva vndum var. Enginn hafi s innvii ganganna ur. Og ekki sst af eim skum virkuu au svo spennandi.  

Fari var me rtu fr Akranesi fyrir Hvalfjr, sasta sinn sem margir ku ann veg. tilsettum tma tku svo hlauparar, hjlreiamenn og lnuskautaliar sr stu vi gangamunnan sunnan megin og hfu teygjufingar. Undir eim strekkingum hlt prbinn maur opnunarru og flttai inn hana avrunaror; gngin vru drgri en margan grunai ... o.s.frv. en flki hlt samt fram a hita upp og brosti sn milli. Svo var skoti r skammbyssunni. 

Gngin voru strkostleg. Dlti dimm mean sjldrin vndust, en v og vel ger. Leiin l niur mti og g byrjai strax a hlaupa vi ft tt g hefi vandlega brnt fyrir sjlfri mr fyrirfram a skynsamlegast vri n a ganga jafnt og tt til ess a springa ekki limminu. En nei, g hljp og hljp, fannst g nstum svfa loftpasknum og mr var alveg sama hversu margir voru undan mr og hversu margir eftir, etta var minn hrai og mr fannst gaman.

g hljp anga til vntur hlaupastingur geri vart vi sig, ess var dapurlega skammt a ba. skipti g rska gngu, leiin l enn niur mti og g reyndi a hugsa ekki t a hva g vri stdd langt undir sjvarmli. Hlaupastingurinn dvnai eilti en ekki alveg. g gekk og gekk. egar mig grunai a n hlyti g brtt a hitta fyrir brekkuna sem bri mig upp hinum megin, gekk g fram skilti sem sndi vegalengdina sem g hafi lagt a baki. ar st: 1,5 km. g greip um sra suna og htti eitt augnablik a anda. Gngin eru 5,8 km lng.

g herti upp hugann og tk aftur til vi a hlaupa, andai eins hgt og hljtt og mr var frekast unnt og virti fyrir mr tsni, ljsin, vifturnar, hlfmanngera veggina, veginn, kantana, neyarsmana. Margir hfu dregist aftur r, en margir voru lka komnir r augsn fyrir framan mig. Og allt einu fannst mr aftur gaman. etta var raun strkostlegt vintri; a f a vera ein me hugsunum mnum irum jarar og hafa allan heimsins tma til rstfunar.

g gekk og valhoppai vxl, tk snarpa spretti og setti undir mig svitastorki hfui egar brekkan noran megin tk vi. Hn var trlega lmsk. Ekkert tiltakanlega brtt, en lng. Um tma missti g aftur trna, hlt g myndi aldrei n mark, fannst a g myndi nsta rugglega lta lfi arna einhvers staar ti kanti.

En g var komin of langt til ess a htta vi og etta var lka erfii sem borgai sig, v vi marklnuna fkk g medalu um hlsinn (eins og reyndar allir hinir) og var svo gl me etta litla vintri a strengir komandi daga voru ekkert nema ljf minning um ltinn en mikilvgan fanga lfinu.

Eftir a hyggja var alveg nkvmlega eins reynsla a skrifa fyrstu skldsguna. Hn hfst sem hugdetta og ef g hefi haft hugmynd um lngu, og stundum rkkvuu, lei sem g mtti leggja a baki til a n lokapunkti, hefi g kannski aldrei fari af sta. En a var gaman a vera landknnuur, gaman a mast, svitna, jafna hraann, stilla sig um a grpa neyarsmann. etta var reynsla sem herti, kenndi og skemmti.

g er reiubin a draga aftur fram gmlu strigaskna hvenr sem er. Og g vona a g finni vinlega (eins og allir hinir) ljsi vi enda ganganna.

(Sigurbjrg rastardttir 2002. Stt vefsuna bokmenntir.is 3.febrar 2011)


Menntasklinn vi Sund | Gnoarvogi 43, 104 R.vk | Smi skrifstofu: 5807300 | msund hj msund.is
byrgarmaur: Mr Vilhjlmsson | essi sa var sast uppfr 03.02.2011